پدرم

گر تو سفر کردی ز دیده ام

گر تو محو گشته ای از نظرم

قاب عکست مانده از تو یادگاری

تو بدان گرخاک شده بستر تو

گربه سردی خاک سرد شده هرم داغ نفس تو

تا ابد سیاهپوش چشمهای بسته ات خواهم ماند.

پدرم

بعد ازاین چشمان من به یک وجب خاک است

اشک دلتنگی من گلاب یک سنگ است

سنگ سرد وسیاهی که  با نامت هم نشان است

امشب از آن شبهای دلتنگی است

اشک غم بر  کاسه چشمان من مهمانی است

پدرم

ای عزیز رفته از دست

خواب خوش آرزو دارم برایت.

«عروس با شکوه»

خاک تن من خاک  یک جزیره است

تنم از خاک ولی از خاک دورم

یک جزیره بی نشون،سوت و کورم

جزیره ای از جنس خاک ولی شبیه یک بلورم

یک بلور اهورایی،افسانه ای از تبار نورم

یک جزیره، یک  تکه  خاک، یک  عروس با شکوهم 

من  عروس  جزیره ، ملکه اهورایم.

   «بمان ای تو خوب موندنی »

    تن بی جانیست مرا بی نور نگاهت

       ای همه خواهش من از کهکشان

     ذره ای الفت براین آواره کن

     تنم داغ است از تب دوری

   بمان وبسوزان این قلب بی کس را

         خواهم که بمانی با من

           ترسم  که روی آتش مرافرا گیرد

         ای همه بانی این ایمان من

      وحشتی بی امان دارم زرفتنت

            ترسم که مسلمانی فراموشم شود

 خيلي دير آمدي!

اشک توی چشمای من غریبی میکنه

عشق توی دستای من یخ میزنه

غم تو دلم جوونه میزنه

وقتی نیستی پیشم

اشک توی چشمای من غریبی میکنه

نفسای قلب من دونه به دونه میزنه

پای رفتن ندارم میل موندن ندارم

وقتی میری از پیشم

ولی من یه عاشقم

تیشه به ریشه من میخوره

اگه تو طوریت بشه

دير خيلي دير...

زتو دور ماندن را نتوانم تحمل كنم

نتوانم

مرا عذاب می دهدتاهمیشه ندیدنت،نشنیدنت 

آری دیر است خیلی دیر برای از دل کندنت

این درد هجرت دلم را ریش ریش خواهد کرد

زیرا که من تنها به خاطر بودنت بودم

در این کوچ که دگر نخواهی بود

من چگونه بمانم؟؟؟

                                     دردی دارم بی درمان

  هیهات ازاین طبیب ظالم صفت

      ای خدای یاس،ای همه احساس

        ازخودت خواستم با التماس

     دوچشم پاک راکه نشان دارد ازگل یاس

          هدیه کنی به قلب بااحساس

             نگفتم بده قلبی که خرج کرده احساسش را

              چشمی که فراموش کرده عطرگل یاسش را